Story Time: Sneeuw

Ik kon niet slapen, lag uren wakker, piekerend. Wanneer ik in slaap viel, werd ik aangevallen door nare dromen die niet veel slechter waren dan de werkelijkheid. Daarom besloot ik hierheen te komen. Met een dekentje om me heen geslagen en op blote voeten schuifelde ik over de vloerbedekking naar de andere kant van de gang. Toen ik de deur openduwde, viel een streep licht over haar heen, maar het leek haar niet te storen, ze sliep gewoon verder. Ik sloot de deur achter me en liep voorzichtig naar het bed waar ik me op mijn knieën liet vallen.

Mijn ogen wenden aan het donker en ik kon steeds meer van haar gezicht onderscheiden. Dit was de belangrijkste vrouw in mijn leven, maar heb ik haar wel eens goed bekeken? Bekeken zoals ik dat nu doe, als iemand die ik voor het eerst zie, als iemand waarvan ik geen detail wil missen? Dus kijk ik, ik kijk naar de lachrimpeltjes onder haar ogen, naar haar mond die iets open staat – haar lippen zijn droog-, naar haar lichte haar dat zo afsteekt tegen het donkere kussen.
Die mooie lichte haren zien er zo zacht uit en ik weet dat ze net zo zacht zijn als ze eruit zien. Ik ga voorover hangen en aai zachtjes over haar haar. Ik weet meteen dat ik dat niet had moeten doen als ik zie dat haren aan mijn hand blijven hangen. Ik schrik en bekijk haar bed, overal liggen dunne witte slierten en ik begin ze haastig bij elkaar te rapen. Ik wil niet dat ze morgen zo wakker wordt, morgen wordt al zwaar genoeg, ze mag niet weten dat het nu al is begonnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s