My dystopian obsession

Ik zal maar beginnen met toegeven dat ik een passie en liefde heb voor dystopia’s. Hoewel ik er via Young Adult mee geïntroduceerd ben (Divergent, Shatter Me), heb ik inmiddels verschillende boeken van dit genre in mijn kast staan (1984, de Cirkel). Het hele idee over wat het inhoud en hoe ze dit voor elkaar krijgen vindt ik intrigerend. Met dit blogbericht wil ik jullie mee nemen in mijn fascinatie en hoop hier nog veel meer met jullie over te kunnen praten.

Nou om te beginnen moeten we duidelijk hebben wat een dystopia eigenlijk is, maar daarbij komt ook zijn tegenstelling kijken: utopia. Een utopia is wat bekender onder de meeste mensen, dit is namelijk de ideale wereld voor iedereen. Hoe deze ideale wereld tot stand komt, wordt niet omschreven in het begrip. Door deze betekenis denken mensen vaak dat een dystopia een vreselijke wereld is. Dit is maar deels waar, want de definitie is in zijn geheel: een vreselijke wereld, maar waarin alles goed lijkt. De mensen die in een dystopia leven hebben dit dus nooit in de gaten!

Hiermee kun je dus een goed naar Hunger Games kijken en tot de conclusie komen dat het geen dystopia is. De enige bewoners van de Hunger Games wereld die in een dystopia leven zijn die in de Capital, want zij zien deze vreselijke wereld als iets moois. Daarnaast is Divergent wel een dystopia, aangezien iedereen in de facties leeft en dit als de manier ziet om te leven. De mensen die het daar niet mee eens zijn, worden rebellen genoemd.

Zonder een utopia heb je geen dystopia, want probeer maar eens jouw ideale wereld samen te stellen. Hoe kun je op deze manier iedereen tevreden te houden? Kun je tegelijkertijd veiligheid en privacy bieden? Is er een manier om iedereen te bieden wat ze willen? Ik heb er lang over nagedacht, maar wat voor de één een utopia is, is voor de ander een vreselijke wereld. Termen als goed en normaal zijn objectief. Zou dit dan niet betekenen dat iedereen die een utopia probeert te creëren indirect een dystopia bouwt?

‘At the beginning, I was just writing about a place I found interesting and a character with a compelling story, and as I began to build the world, I realized that it was my utopia. And then I realized that my utopia was a terrible place, and no one should ever put me in charge of creating a perfect society.’

Veronica Roth over Divergent

Maar als je naar boeken als 1984 en de Cirkel kijkt, dan zie je dat zij het heel anders aanpakken. Zij gaan nog steeds wel uit van het principe dat je vanuit een goed initiatief een tegenovergestelde effect kunt creëren, maar pakken dit anders aan. Zo gaat 1984 voornamelijk over hoe ver je kunt gaan in de kwestie veiligheid of privacy. In deze samenleving is veiligheid erg belangrijk, maar daar lijdt de privacy onder (Big brother’s watching you). De cirkel gaat over het digitale tijdperk en hoe steeds meer online gebeurd. Dit is op zichzelf een goede ontwikkeling, maar met een duidelijke schaduwkant. Op deze schaduwkant speelt Dave Eggers in. Wat deze boeken dus voornamelijk zo eng maakt, is dat het geschetste beeld enorm realistisch is en onze maatschappij neerzet als dystopia.
Met die vraag laat ik jou achter: leven we zelf niet misschien in een dystopia?

En nu wil ik jullie horen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s