I Love To Write Day schrijfupdate

Het is vandaag I Love To Write Day en dit leek me een goede kans om jullie op de hoogte te stellen van mijn schrijfsels. Geïnspireerd door NaNoWriMo heb ik het schrijven weer opgepakt. Het is lang geleden dat ik verhalen heb geschreven, maar ik heb nu een goed idee waar ik graag mee aan de slag ga.

Een tijdje geleden schreef ik over mijn schrijversdroom en missie. Daarin vertelde ik al dat ik een boek wilde schrijven waarin je meer komt te weten over hooggevoeligheid. In welke vorm en hoe ik dat precies wilde doen, wist ik toen nog niet. Maar inmiddels ben ik er achter.

Het is heel lastig om alle kanten, eigenschappen en kenmerken van hooggevoeligheid in een verhaal te laten zien. Voor iedereen betekent het iets anders, daarom koos ik niet voor 1 verhaal, maar voor een bundel korte verhalen. Om precies te zijn: sprookjes. Ik ga een sprookjesboek met hooggevoelige helden schrijven. Elk verhaal focust zich op een kenmerk van hooggevoeligheid en wat de kansen hiermee zijn of hoe je ermee leert omgaan.

Ik ben op dit moment bezig met de eerste twee verhalen.: Over een meisje met zo’n grote verbeeldingskracht dat haar verzonnen schepsels tot leven komen. En over een vrouw zo zachtaardig, maar wie alles verliest. Het fragment hieronder komt uit het tweede verhaal.

Er was eens een vrouw zo zacht. Ze was als een kussen voor haar kinderen, die op haar schoot in slaap vielen. Ze had wangen zo roze en rond als perziken en haar glimlach smolten alle harten. De kinderen in haar dorp kwamen altijd naar haar toe als er iets was. Dan gaf ze hen warme melk en goede raad. Haar zachte handen streelden dan over hun haardos en met een kus verdwenen al hun zorgen. Aan het eind van de dag liepen de kinderen met melksnorren weer naar huis.
De vrouw heette Morgan. Ze had een man waar ze zielsveel van hield en samen kregen zij een kind. Het kind was net zo zacht en roze als de wangen van Morgan. En zo was haar leven was volmaakt. Ze hield van elk kind in het dorp maar reserveerde een speciaal plekje in haar hart voor het kleine ronde baby’tje in haar armen.
Het kindje groeide op met talloze broers en zussen die met haar wilde spelen. Nadat ze hun glas warme melk leeggedronken hadden, pakte ze het kindje over van haar moeder om haar te vertroetelen. Het kind werd ouder en speelde samen met de andere kinderen in het dorp. Ze leerde haar allerlei dingen: haar eerste woordjes, de spelletje die ze speelden of hoe je beestjes kon vangen. Het kind zag het dorp als haar hele familie, de kinderen waren haar broers en zussen en ze kon altijd bij ze terecht. Net zoals haar broers en zussen altijd bij haar moeder terecht konden.
Op de leeftijd van 10 jaar had het meisje een heleboel vriendjes gemaakt. Ze hoefde maar te lachen met haar mond vol scheven tanden en wangen zo roze en de kinderen deden alles voor haar. Daarin ging ze de grenzen opzoeken. Hoe ver zouden de kinderen voor haar gaan? Waartoe kon ze ze allemaal drijven? Stap voor stap liet ze hen steeds verder gaan, totdat ze op een dag voor het huis van de oude heks stonden.

Zou je meer voorstukjes uit mijn verhalen willen zien?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s